هزاران نرگس از چرخ جهانگرد فرو شد تا برآمد یک گل زرد

یکی درد و یکی درمان  پسندد        یکی وصل و یکی هجران پسندد

من از درمان و در وصل و هجران       پسندم  آنچه را  جانان   پسندد

خوش آن ساعت که یار از در آیو      شو  هجران  و  روز غم سر آیو

 زدل بیرون کنم جان را بصد شوق    همی واجم که جایش دلبر  آیو

هر آنکس با تو قربش بیشتر بی      دلش از درد هجران ریشتر بی

اگر    یکبار    چشمانت    بوینم       بجانم  صد هزاران  نیشتر  بی

ز بوی زلف تو مفتونم ای گل           ز  رنگ  روی  تو   دلخونم  ای  گل

من عاشق زعشقت بیقرارم           تو چون لیلی و من مجنونم ای گل

نمی دانم که  سرگردان چرایم         گهی نالان گهی گریان چرایم

همه دردی بدوران یافت درمان         ندانم  مو  که  بیدرمان چرایم

دل از دست غمت زیر و زبر بی        به چشمان اشکم از خون جگر بی

هر آن یاری  چو  مو پر ناز دیره         دلش  پر  غصه جانش  پر شرر بی

اگر یار مرا دیدی به خلوت               بگو ای بی وفا ای بی مروت
گریبانم ز دستت چاک چاکو             نخواهم دوخت تا روز قیامت

 

فلک نه همسری دارد نه هم کف به خون ریزی دلش اصلاً نگفت اف

همیشه شیوه کارش همینه چراغ دود مانیرا کند پف

 

فلک! در قصد آزارم چرایی گلم گر نیستی خارم چرایی

تو که باری ز دوشم برنداری میان بار، سر بارم چرایی



ز دل نقش جمالت در نشی یار خیال خط و خالت در نشی یار

مژه سازم به دور دیده پر چین که تاونیم در نشی یار



اگر زرین کلاهی عاقبت هیچ اگر خود پادشاهی عاقبت هیچ

اگر ملک سلیمانت ببخشند در آخر خاک راهی عاقبت هیچ

چه خوش بی مهربانی هر دو سر بی          که یکسر مهربانی درد سر بی

اگر  مجنون  دل   شوریده ای  داشت           دل لیلی  از  آن شوریده تر بی

اگر دردم یکی بودی چه بودی         و  گر غم  اندکی بودی چه بودی

به  بالینم  طبیبی  یا حبیبی          از این هر دو یکی بودی چه بودی

نگارینا   دل  و   جانم   ته  دیری      همه  پیدا  و  پنهانم  ته دیری

نمی دانم که این درداز که دیریم      همی دانم که درمانم ته دیری

جهان بی وفا  زندان ما بی             گل غم قسمت دامان ما بی

غم یعقوب و محنتهای ایوب            همه گویا نصیب جان ما بی

دل شاد از دل زارش  خبر نی          تن سالم ز بیمارش خبر نی

نه تقصیره که این رسم قدیمه        که آزاد  از گرفتارش  خبر نی

دل  عاشق  به پیغامی  بسازد      خمار آلوده  با جامی  بسازد

مرا کیفیت چشم تو کافی است      ریاضت کش به بادامی بسازد

در گذرگاه زمان خیمه شب بازی دهر

                       باهمه تلخی و شیرینی خود می گذرد

عشق ها می میرند

                       رنگها رنگ دگر می گیرند

و فقط خاطره هاست

                   که چه شیرین و چه تلخ

                                  دست ناخورده به جا می ماند

ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم

چند وقت است که هر شب به تو می اندیشم

به تو آری ، به تو یعنی به همان منظر دور

به همان سبز صمیمی ، به همبن باغ بلور

به همان سایه ، همان وهم ، همان تصویری

که سراغش ز غزلهای خودم می گیری

به همان زل زدن از فاصله دور به هم

یعنی آن شیوه فهماندن منظور به هم

به تبسم ، به تکلم ، به دلارایی تو

به خموشی ، به تماشا ، به شکیبایی تو  

به نفس های تو در سایه سنگین سکوت

به سخنهای تو با لهجه شیرین سکوت

شبحی چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبانم شده است

در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم ، عاشق دیدار من است

یک نفر ساده ، چنان ساده که از سادگی اش

می شود یک شبه پی برد به دلدادگی اش

آه ای خواب گران سنگ سبکبار شده

بر سر روح من افتاده و آوار شده

در من انگار کسی در پی انکار من است  

یک نفر مثل خودم ، تشنه دیدار من است

یک نفر سبز ، چنان سبز که از سرسبزیش

می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است  

اول اسم کسی ورد زبانم شده است  

آی بی رنگ تر از آینه یک لحظه بایست  

راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟  

اگر این حادثه هر شبه تصویر تو نیست  

پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکیست؟  

حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش  

عاشقی جرم قشنگی ست به انکار مکوش  

آری آن سایه که شب آفت جانم شده بود  

آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود  

اینک از پشت دل آینه پیدا شده است

و تماشاگه این خیل تماشا شده است 

آن الفبای دبستانی دلخواه تویی

عشق من آن شبح شاد شبانگاه تویی

من به این فاجعه عادت کردم

که برم خسته بشم برگردم

پشت بی حوصلگی پنهون شم

بشنوم، چیزی نگم داغون شم

وحشت از عشق که نه..
ترس ما فاصله هاست.
وحشت از غصه که نه..
ترس ما خاطره هاست.
ترس بیهوده نداریم..
صحبت از خاتمه هاست..
صحبت از کشتن نا خواسته ی عاطفه هاست...
کوله باریست پر از هیچ که بر شانه ی ماست...
گله از دست کسی نیست..
مقصر دل دیوانه ی ماست

کیست این پنهان مرا در جان وتن

کز زبان من همی کوید سخن

اینکه گوید از لب من راز کیست

بنگرید این صاحب آواز کیست

کیست این گویا و شنوا در منم

باورم یارب نباید کای منم

من و تو در برهوتی که چشممان را هیچ
گرفته آمده ایم ابتدای صدها هیچ
بهشت کوچک خود را به هیچ بخشیدیم
....و آمدیم که ثابت کنیم دنیا هیچ
کدام بار امانت ،کدام راحت جان
چه داده عشق به ما جز بلاخدایا ؟ هیچ!
: فقط همین که گذشت و زمانه ثابت کرد
هزار آدم مجنون بدون حوا هیچ
چه بود راز تولد و زیستن تا....مرگ؟
سفر به اجبار از هیچ مبدایی تا.... هیچ؟

آخر چه کار داری با آسمان آبی
بانوی من تو وقتی دریای غرق آبی
با موی لخت و تیره چشم خمار و خیره
تلفیقی از دو چیزی آبادی و خرابی
مثل شرابها نه بانوی من تو در من
سرگیجه های بعد از نوشیدن شرابی
آنروزها چه بودی این روزها چه هستی
آنروزها درختی این روزها طنابی
هر شب به خواب دارم می بینمت تو اما
یک شب نمی توانی با یاد من بخوابی
با یاد تو چه زیباست در دور دستهایش
تنگ غروب دریا تلفیق زرد و آبی

بازم یه زخم دیگه بازم یه دست نا مرد
بازم یه آدمی که فاصله داره تا مرد
با زشتی دست داد و تو رو شکست دادو
از آه و غم پرت کرد دوباره دلخورت کرد
چاووشی خون خسته با دست و پای بسته
کجای قصه جاته کدوم رفیق باهاته
ساقتو کی تبر زد برای چی تبر زد
همیشه رفته بر باد به غصه هات کی جون داد
چشماتو باز کردی دیدی که دنیا گرگه
اونکه می گفت یه کوهه یه دره بزرگه

خشکید و کویر لوت شد دریامان

امروز بد و از آن بتر فردامان

زین تیره دل دیو سفت مشتی شمر

 نمی دانی چه شبهایی سحر کردم
بی آنکه یکدم مهربان باشند با هم پلکهای من
در خلوت خواب گوارایی
 و آن گاهگه شبها که خوابم برد
 هرگز نشد کاید بسویم هاله ای یا نیمتاجی گل
 از روشنا گلگشت رؤیایی
 در خوابهای من
این آبهای اهلی وحشت
تا چشم بیند کاروان هول و هذیان ست
این کیست ؟ گرگی محتضر ، زخمیش بر گردن
 با زخمه های دم به دم کاه نفسهایش
افسانه های نوبت خود را
در ساز این
میرنده تن غمناک می نالد
 وین کیست ؟ گفتاری ز گودال آمده بیرون
سرشار و سیر از لاشه ی مدفون
بی اعتنا با من نگاهش
پوز خود بر خاک می مالد
آنگه دو دست مرده ی پی کرده از آرنج
از روبرو می آید و رگباری از سیلی
من می گریزم سوی درهایی که می بینم
بازست ، اما پنجه ای
خونین که پیدا نیست
از کیست
تا می رسم در را برویم کیپ می بندد
آنگاه زالی جغد و جادو می رسد از راه
 قهقاه می خندد
 وان بسته درها را نشانم می دهد با مهر و موم پنجه ی خونین
سبابه اش جنبان به ترساندن
گوید
 بنشین
شطرنج
آنگاه فوجی فیل و برج و اسب
می بینم
تازان به سویم تند چون سیلاتب
من به خیالم می پرم از خواب
مسکین دلم لرزان چو برگ از باد
یا آتشی پاشیده بر آن آب
خاموشی مرگش پر از فریاد
آنگه تسلی می دهم خود را که این خواب و خیالی بود
اما
من گر بیارامم
با انتظار نوشخند صبح فردایی
 این
کودک گریان ز هول سهمگین کابوس
تسکین نمی یابد به هیچ آغوش و لالایی
از بارها یک بار
شب بود و تاریکیش
یا روشنایی روز ، یا کی ؟ خوب یادم نیست
اما گمانم روشنیهای فراوانی
در خانه ی همسایه می دیدم
 شاید چراغان بود ، شاید روز
شاید نه این بود و نه آن ، باری
 بر پشت بام خانه مان ، روی گلیم تر وتاری
با پیردرختی زرد گون گیسو که بسیاری
 شکل و شباهت با زنم می برد ، غرق عرصه ی شطرنج بودم من

این هم جواب آقای«عمران بهروز» به مطلب شوخی با حافظ

البته با یه تغییر کوچک

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
اگر مال پدر دارد سمرقند و بخارا را
اگر پای پدر باشد کنار و همجوار گور
نباشد هیچ امید و به ماهی ترک دنیا را
ز سرمستی شوم خاک کف پای سگ کویش
بسان مرد می بخشم دل و هم جان شیدا را
هر آنکس چیز می بخشد همین جوری نمی بخشد
چه ارزش دارد آن خالش که بخشی جان و اجزا را

رویای خیس ، شعر و غزل ، خط چشم تو
با یک نگاه مبهم و با ربط چشم تو
دارم به یاد عشق تو سر ریز می شوم
تنها ترین مردم تبریز می شوم
و نور چشم تو که مرا کور می کند
تا انزوای بی تو شدن دور می کند
در کوچه های بی کسی ام می روم به پیش
گم می شوم به یاد تو در خاطرات خویش
شاعر نمی شوی که بدانی چه می کشم
یک دم ندیده ای که نهانی چه می کشم
بانوی شعر و غزل های ارغوانی ام
هرگز نشد که بخندی به شادمانی ام
عمری میان خاطره هایم قدم زدی
وزن و ردیف قافیه ها را به هم زدی
با من هزار و یک غم با تو نگفته بود
با من هزار قصه ی در دل نهفته بود

شبو خوب می شناسمش
من و شب
قصه داریم واسه هم
من و شب پشت سر روز می شینیم حرف می زنیم !
من و شب،
واسه هم شعر می خونیم
با هم آروم می گیریم
من و شب خلوتمون مقدسه،
من و شب خلوتمون، خلوت قلب و نفسه
خلوت دو همنوای بی کسه
که به اندازه ی زندگی به هم محتاجن
من شبو دوست دارم!
شب منو دوست داره!
من که عاقلا ازم فراری ان
من که دیوونه ی واژه بافی ام
واسه ی شب کافی ام!
وقتی آفتاب می زنه
من کمم !
واسه روز
من همیشه کم بودم!
من و روز
همو هیچ دوست نداریم!
من و روز منتظر یه فرصتیم سر به سر هم بذاریم!
تا که این خورشید تکراری ی لعنتی بره
من و شب خوب می دونیم
ما رو هیچکس نمی خواد!
وقتی خورشیدِ سره
هر کی که با روز بده
مایه ی دردسره !

صالح علا

خسته ام ازاین کویر این کویر کور و پیر
این هبوط بی دلیل این سقوط ناگزیر
آسمان بی هدف بادهای بی طرف
ابرهای سر به راه بیدهای سر به زیر
ای نظاره ی شگفت ای نگاه ناگهان !
ای هماره در نظر ای هنوز بی نظیر !
آیه آیه ات صریح سوره سوره ات فصیح
مثل خطی از هبوط مثل سطری از کویر
مثل شعر ناگهان مثل گریه بی امان
مثل لحظهای وحی اجتناب ناپذیر
ای مسافر غریب در دیار خوشتن
با تو آشنا شدم با تو در همین مسیر
از کویر سوت و کور تا مرا صدا زدی
دیدمت ولی چه دور دیدمت ولی چه دیر
این تویی در آن طرف پشت میله ها رها
این منم در این طرف پشت میله ها اسیر
دست خسته ی مرا مثل کودکی بگیر
با خودت مرا ببر خسته ام از این 

قیصر امین پور

گل نیلوفر آبی پشت پلک من می خوابی؟
میشی آفتاب خصوصی واسه ی دلم بتابی؟
آروم آروم نازی نازی با دل تنگم می سازی؟
میبریم تا پشت ابرا سفر دور و درازی؟
روی کاغذای پاره می کشی نقش ستاره
نقش یک عاشق ابری که تو نقاشیت بباره؟

محمد صالح علا

گنگم از گنگ پریشان شده گفتار مخواه
من که با کوری و مهجوری خود سرگرمم
از چنین کور تو بینایی و دیدار مخواه
چشم بیمار تو بیمار نموده است مرا
غیر هذیان سخنی از من بیمار مخواه
با قلندر منشین گرکه نشستی هرگز
حکمت فلسفه وآیه واخبار مخواه
مستم از باده عشق و از مست چنین
پند مردان جهان دیده وهشیار مخواه

روح الله موسوی خمینی

بــــاز یــــاد سیمتـن می آیـــدم

عطر سوسن با سمن می آیدم

در فــراق دلبـران هـر روز و شب

نــالــه های مرد و زن می آیــدم

بــــا نــــوای ارغنــون و ارغـــوان

یــاد آن شیرین دهن می آیـــدم

از حــریر یــــار می گــویم سخن

آن حــریــری کـــز یمن می آیدم

وا اسفهــا کی زنـم انــدوهگیـن

عطـر و بـوی پیــرهـن می آیــدم

در میــان گـلرخـــان و در سمـاع

نغمـه هـای تـن تنن می آیـــدم

بـــا نگـــاهی در وفـــای روزگــــار

یـــاد آن پیمـان شکن می آیــدم

شکوه اندر دل نماند و بیش ازین

در وفــایش جـامه کن می آیـدم

رنـــد تبــریــزی به قـنـد شعـر تــو

دلبــری شکـر شکن می آیـــدم

سیمین بهبهانی :

یا رب مرا یاری بده ، تا سخت آزارش کنم

هجرش دهم, زجرش دهم ، خوارش کنم، زارش کنم

از بوسه های آتشین ، وز خنده های دلنشین

صد شعله در جانش زنم ، صد فتنه در کارش کنم

در پیش چشمش ساغری ، گیرم ز دست دلبری

از رشک آزارشدهم ، وز غصه بیمارش کنم

بندی به پایش افکنم ، گویم خداوندش منم

چون بنده در سودای زر ، کالای بازارش کنم

گوید میفزا قهر خود ، گویم بخواهم مهر خود

گوید که کمتر کن جفا ، گویم که بسیارش کنم

 هر شامگه درخانه ای ، چابک تر از پروانه ای

رقصم بر بیگانه ای ، وز خویش بیزارش کنم

چون بینم آن شیدای من ، فارغ شد از احوال من

منزل کنم در کوی او ، باشد که دیدارش کنم

جواب ابراهیم صهبا به سیمین بهبهانی :

یارت شوم یارت شوم ، هر چند آزارم کنی

نازت کشم نازت کشم ، گر در جهان خوارم کنی

بر من پسندی گر منم  ، دل را نسازم غرق غم

باشد شفا بخش دلم ، کز عشق بیمارم کنی

گر رانیم از کوی خود ، ور باز خوانی سوی خود

با قهر و مهرت خوشدلم ، کز عشق بیمارم کنی

من طایر پر بسته ام ، در کنج غم بنشسته ام

من گر قفس بشکسته ام ، تا خود گرفتارم کنی

من عاشق دلداده ام ، بهر بلا آماده ام

یار من دلداده شو ، تا با بلا یارم کنی

مارا چو کردی امتحان ، ناچار گردی مهربان

رحم آخر ای آرام جان ، بر این دل زارم کنی

گر حال دشنامم دهی ، روز دگر جانم دهی

کامم دهی کامم دهی ، الطاف بسیارم کنی

جواب سیمین بهبهانی به ابراهیم صهبا :

گفتی شفا بخشم تورا ، وز عشق بیمارت کنم

یعنی به خود دشمن شوم؟ با خویشتن یارت کنم

گفتی که دلدارت شوم ، شمع شب تارت شوم

خوابی مبارک دیده ای ، ترسم که بیدارت کنم

جواب ابراهیم صهبا به سیمین بهبهانی :

دیگر اگر عریان شوی ، چون شاخه ای لرزان شوی

در اشک ها غلتان شوی ، دیگر نمی خواهم تو را

گر باز هم یارم شوی ، شمع شب تارم شوی

شادان ز دیدارم شوی ، دیگر نمی خواهم تو را

گر محرم رازم شوی ، بشکسته چون سازم شی

تنها گل نازم شوی ، دیگر نمی خواهم تو را

گر بازگردی از خطا ، دنبالم آیی هر کجا

ای سنگدل ای بی وفا ، دیگر نمی خواهم تو را

جواب رند تبریزی به ابراهیم صهبا و سیمین بهبهانی :

صهبای من زیبای من ، سیمین تورا دلدار نیست

وز شعر او غمگین نشو ، کو در جهان بیدار نیست

گر عاشق و دلداده ای ، فارغ شو از عشقی چنین

کان یار شهر آشوب تو ، در عالم هوشیار نیست

صهبای من غمگین مشو ، عشق از سر خود وارهان

کان در سرای بی کسان ، سیمین تو رت غمخوار نیست

سیمین تو را گویم سخن ، کاتش به دلها می زنی

دل را شکستن راحت و زیبنده اشعار نیست

با عشوه گردانی سخن ، هم فتنه در عالم کنی

بی پرده می گویم تو را ، این خود مگر آزار نیست

دشمن به جان خود شدی ، کز عشق او لرزان شدی

زیرا که عشقی این چنین ، سودای هر بازار نیست

صهبا بیا میخانه ام ، گر راند از کوی وصال

چون رند تبریزی دلش ، بیانه خمار نیست

عتاب شمس الدین عراقی به رند تبریزی :

ای رندتبریزی چرا ، اینها به آنها میکنی؟

رندانه میگویم تو را ، کآتش به جان ها میکنی

ره میزنی صهبای ما ، ای وای تو ای وای ما

شرمت نشد بر همرهان ، تیر از کمان ها میکنی

سیمین عاشق پیشه را ، گویی سخن ها نا روا

عاشق نبودی کین چنین ، زخم زبان ها میکنی

طشتی فرو انداختی ، بر  عاشقان خوش تاختی

بشکن قلم خاموش شو ، تا این بیان ها میکنی

خواندی کجا این درس را ، واگو ره کن ترس را

آتش بزن بر دفترت ، تا این گمان ها میکنی

دلبر اگر بر ناز شد ، افسانه ای پر راز شد

دلداده داند گویدش: باز امتحان ها میکنی

معشوق اگر نرمی کند ، عاشق از آن گرمی کند

ای بی خبر این قصه ها ، بر نوجوان ها میکنی؟

عاشق اگر بر قهر شد ، شیرین به کامش زهر شد

گاهی اکر این میکند ، بر آسمان ها میکنی؟

او داند ودلدار او ، سر برده ای در کار او

زین سر کشی می ترسمت ، شاید دکان ها میکنی

 از ( بی نشان ) شد خواهشی ، گر بر سر آرامشی

بازت مبادا پاسخی ، گر این زیان ها میکنی

          حافظ:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

صائب تبریزی:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سر ودست و تن و پا را

هر آنکس چیز می بخشد زمال خویش می بخشد

نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

شهریار:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزاء را

هر آنکس چیز می بخشد بسانِ مرد می بخشد

نه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن و پا را

سر و دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند

نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را

          محمد عیاد زاده:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

خوشا بر حال خوشبختش، بدست آورده دنیا را

نه جان و روح می بخشم نه املاک بخارا را

مگر بنگاه املاکم؟ چه معنی دارد این کارا؟

و خال هنویش دیگر ندارد ارزشی اصلاً

که با جراحی صورت عمل کردند خال ها را

نه حافظ دارد املاکی نه صائب دست و پا ها را

فقط می خواستند این ها بگیرند وقت ما ها را ... ؟؟؟

اوقات خوش آن بود که با یار به سر رفت          

باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود

خوش بود لب آب وگل و سبزه و نسرین           

افسوس که آن گنج روان رهگذری بود

از دیده خون دل همه بر روی ما رود    

بر روی ما ز دیده چه گویم چها رود

ما در درون سینه هوایی نهفته ایم

بر باد اگر رود دل ما زان هوا رود

بر خاک راه یار نهادیم روی خویش

بر روی ما رواست اگر آشنا رود

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود

وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

گویند سنگ، لعل شود در مقم صبر

آری شود ولیکن به خون جگر شود

از هر کرانه تیر دعا کردم روان

باشد کز آن میانه یکی کارگر شود

ای جان حدیث ما بر دلدار بازگوی

لیکن چنان مکن که صبا را خبر شود

از کیمیای مهر تو زرگشت روی من

آری به یمن لطف شما خاک زر شود

مسلمانان مرا وقتی دلی بود

که باوی گفتمی گر مشکلی بود

دلی همدرد و یاری مصلحت بین

که استظهار هر اهل دلی بود

به گردابی چو می افتادم ازغم   

به تدبیرش امید ساحلی بود

مرا تا عشق تعلیم سخن کرد              

حدیثم نکتهء هر محفلی بود

گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود

پیش پایی به چراغ تو ببینم چه شود

یارب اندر کنف سایه آن سرو بلند

گر من سوخته یک دم بنشینم چه شود

صرف شد عمر گران مایه به معشوقه و می

تا از آنم چه به پیش آید از اینم چه شود

خواجه دانست که من عاشقمو هیچ نگفت

حافظ ارنیز بداند که چنینم چه شود

آورده خبر راوی کو ساقر و کو ساقی

دوری به سر اومد از او خبر اومد

چشم ودل من روشن شد کلبه ی دل گلشن

واکن در ایوون کو گل باسه گلدون

دیدی سر ذوق اومد با شادی و شوق اود

زاری نکن ای دل شیون نکن ای دل

این لحظه ی دیداره پایان شب تاره

غوغا نکن ای دل بلوا نکن ای دل

خسته تر از خسته ام شیشه ی بشکسته ام

حالا که از ما گذشت اومدن یارو باش

کار خدارو ببین عاقبت ما رو باش

بعد یه عمری صبوری کنارم میاد

اشکای شوق تو چشمام که یارم میاد

« وای که پشیمون شده زارو پریشون شده »

اگر جسمم بسوزی سو ته خواهم                    اگر چشمم بدوزی دو ته خواهم

اگر باغم بری تا گل بچینم                            گلی همرنگ و همسوی ته خواهم

من غافل از اینکه از چشماش افتادم

فکر می کردم دنیا رو تو چشمام می بینه

فکر می کردم اگه یه روز پیشش نباشم

تا آخر عمرش منتظرمن میشینه

فکر می کردم دستا ی سردش با دستای من گرمی میگیره

فکر می کردم اگر نباشمتو غم نبودنم می میره

شیطنت های نگاهت وقتی میشه آینه ی دق

بگو کی رسید به داد دل بی قرار عاشق

هر کی و هر کسی هستی

رفتی تو عمق وجودم

دارم از عشقت می سوزم

کاشکی عاشقت نبودم

نیستی ببینی غروب سردمو

شکسته غصه  خلوت دردمو

نیستی ببینی بی تب و تابمو

نیستی ببینی سنگ صبورمو

رفتی وتنها چه سوت وکورمو

نیستی ببینی از خودمم دورم

از نبودنت می ترسم وقتی تو نگام نشستی

آخه تو شدی تمام رگو پوستو هر چی هستی

آخه حس رفتن تو به من حس مرگ رو میده

تو برو غمت نباشه مرگ یک مرد و کی دیده

به جون هر چی ستارس می خوامت هر لحظه هر بار

اما تو هستی ونیستی اینه راه ورسم دیدار

بی تو زندگیم چه سخته قصه هام قصه ی درده

تک درخت سبز عشقم بی تو بی روحه و سرده

قضا رمزی زچشمان خمارش

قدر سری ز زلف مشکبارش

مه مهر آیتی زانروی زیبا

نکویان جهان آینه دارش

------------------

دلا راهت پر از خار و خشک بی

گذرگاه تو بر اوج فلک بی

شب تار و بیابان دور منزل

خوشا آنکس که بارش کمترک بی

هر آن دلبر که چشم مست دیره                     هزاران دل چو مو پابست دیره

میان عاشقان آنماه سیما                               چو شعر مو بلند و پست دیره

غریبی بس مرا دلگیر دارد                            فلک بر گردنم زنجیر دارد

فلک از گردنم زنجیر بردار                            که غربت خاک دامن گیر دارد

گلی که خود بدادم پیچ وتابش                       به اشک دیدگانم دادم آبش

در این گلشن خدایا کی روا بی                      گل ازمو دیگری گیرد گلاب

بیا ،بیا ،که شدم در غم تو سودایی

درآ ،درآ ،که به جان آمدم ز تنهایی

عجب ،عجب ! که برون آمدی ز پرسش من

ببین ،ببین ،که چه بیطاقتم زشیدایی

بده ،بده ،که چه آورده ای به تحفه مرا

بنه ،بنه ،بنشین ،تا دمی برآسایی

مرو ،مرو ،چه سبب زود زود می بروی؟

بگو ،بگو ،که چرا دیر دیر می آیی؟

نفس نفس زده ام ناله ها ز فرفت تو

زمان زمان شده ام بی رخ تو سودایی

مجو ،مجو پس از این ، زینهار، راه جفا

مکن ،مکن ،که کشد کار ما به رسوایی

برو، برو، که چه کژ می روی به شیوه گری

بیا ،بیا که چه خوش می چمی به رعنایی

تماشا مرو! نک تماشا تویی

جهان ونهان و هویدا تویی

چه اینجا روی و چه آنجا روی

که مقصود از اینجا و آنجا تویی

به فردا میفکن فراق و وصال

که سر خیل امروز و فردا تویی

ز آدم بزایید حوا و گفت

که «آدم توبودی و حوا تویی»

زه نخلی بزایید خرما و گفت

که «هم دخل وهم نخل خرما تویی»

تو درمان غم ها ز بیرون مجو

که پازهر و درمان غم ها تویی

اگر تا قیامت بگویم ز تو

به پایان نیاید سر و پا تویی

جان وجهان! دوش کجا بوده ای؟

نی، غلطم؛در دل ما بوده ای

آه که من دوش چه سان بوده ام؟!

آه که تو دوش که را بوده ای؟!

رشک برم کاش قبا بودمی

چون که در آغوش قبا بوده ای                                                                                                            

زهره ندارم که بگویم ترا:
«بی من بیچاره کجا بوده ای؟»

رنگ رخ خوب تو،آخر، گواست

در حرم لطف خدا بوده ای

آینه ای،رنگ تو عکس کسی است

تو زه همه رنگ جدا بوده ای .

امروز روز افتتاح وبلاگمه

خدایا من تورا اطاعت کردم در آنچه بیشتر دوست داری وآن یگانه شناختن توست،ومخالفت نکردم در آنچه بیش از همه بد داری و آن کفر است،پس بیامرز برایم آنچه در این میان است.ای آنکه به سوی او گریز من است امان ده مرا در آنچه از آن بهراسم.خدایا بیامرز برایم بسیاری از نا فرمانی هایی که کردم و بپذیر از من اندک طاعتی که کردم.در کار من گشایش وفرجی و جریانی عطا کن و روزیم ده از آنجا که گمان می برم و از آنجا که گمان نمی برم زیرا تو روزی دهی هر که را خواهی به حساب.

با یاد خدا....